Ævintýri í Vinaskógi
1. kafli
Einu sinni var api sem var kallaður Addi. Besti vinur hans var flóðhestur og var kallaður Fiddi. Þeir áttu heima í Vinaskógi, þar sem allir voru vinir. Adda og Fidda fannst fátt skemmtilegra en að leika sér í skóginum. Stundum fóru þeir í feluleik, stundum eltingaleik en allra skemmtilegast fannst þeim að leika sér í vatnsbólinu. Einn daginn fóru þeir að leika sér við vatnsbólið, og Patti pardus fékk að fara með.
"Ví!", sagði Fiddi og skvetti á hina.
"Vei!", sagði Addi þegar hann buslaði í vatninu.
"Ái!", sagði Patti því hann meiddi sig þegar hann rak fótinn í stein.
Það kom smá blóð.
"Æ æ æ!", sagði Patti. "Ó, mig auman!"
"Æ, æ", sagði Addi.
"Ó, ó", sagði Fiddi.
"Þú skalt fara heim til þín og láta mömmu þína setja plástur á bágtið!", sagði Addi.
"Já", snökti Patti og hélt kjökrandi heim á leið.
"Greyið Patti", sagði Fiddi.
"Aumingja Patti", sagði Addi.
Addi og Fiddi héldu áfram að leika sér við vatnsbólið líkt og ekkert hefði í skorist.
"Húrra!", sagði Addi og hoppaði og skoppaði.
"Jibbí!", sagði Fiddi og hljóp í hringi.
Stuttu seinna kom Kalli krókódíll á svæðið. Kalli var hrekkjusvín og var alltaf að stríða hinum dýrunum.
"Fiddi fitubolla!", sagði Kalli.
Fiddi varð mjög leiður þegar hann heyrði Kalla kalla hann fitubollu.
Addi varð líka leiður og vildi reyna að fá Kalla til að hætta að stríða Fidda.
2. kafli
Arnmundur Api leit yfir aðfarirnar. Arnmundur var grannur mjög að vexti, dökkur yfirlitum og loðinn. Var hann og svo hagyrtur að enginn fannst hans jafningi, jafnvel þó leitað væri til Skagafjarðar. Er hann hafði horft á Karl Krókódíl höggva til Friðbjörns Flóðhests drykklanga stund, sagði hann: „Karl! Þú hefur áður höggvið til þeirra sem ekki geta svarað fyrir sig, en nú er mál að linni!" Að þessu sögðu tók hann á rás, hóf upp sverð sitt sem bar nafnið Gandfleygur, og klauf Karl Krókódíl í herðar niður. Mælti þá Karl: „Nú er ég klofinn, og það svo mjög að ég veit eigi í hvorn fótinn ég á að stíga." Að því loknu var Karl Krókódíll allur.
„Eigi mun hann aftur höggva, ódámurinn sá!" mælti Friðbjörn Flóðhestur. Friðbjörn var grár á hörund, lágvaxinn og holdmikill. Sagt var um hann að hann væri svo feitlaginn að hann gæti drukkið allt Mývatn án þess að maginn fylltist, og að ef hann stykki ofan í hafið, myndi Svarfaðardalur sökkva undir sjó. Aldrei reyndi þó á það.
Ákváðu Friðbjörn og Arnmundur að halda til híbýla Patreks Pardusar, til að gæta að hvort sár hans væru alvarleg. Þurftu þeir að ganga þrjár dagleiðir til að komast þangað.
Nú voru sár Friðbjörns eftir hin mörgu högg Karls farin að há honum allmikið eftir tvær dagleiðir og brá Arnmundur á það ráð að höggva af honum fótinn sem hamlaði honum mest för. Þá mælti Friðbjörn: „Nú hefur þú valdið mér fótaskorti, þú mikli ódámur." Síðan lagði hann til Arnmundar með spjóti sínu, en Arnmundur skaut sér undan og hjó annan fót af Friðbirni. „Þér verður þó ekki fjötur um fót með þessu áframhaldi" mælti Arnmundur þá, og sló svo fast til Friðbjörns með sverði sínu að höfuðið tók af. Lauk þar með ævi Friðbjörns Flóðhests.
Að lokum komst Arnmundur að bæ Patreks og hratt þar upp hurðinni og mælti er hann sá Patrek liggja í baðstofunni: „Hví liggur þú hér í vesæld og volæði? Eigi voru sár þín af þeirri stærðargráðu að tilefni væri til að barma sér yfir þeim." Mælti þá Patrekur: „Sár mín eru stór og mikil, og koma þessi orð úr átt þeirri er hörðust er kölluð." Kastaði hann því næst atgeir sínum í átt Arnmundi og hæfði hann í vinstri handlegg. Arnmundur tók atgeirinn úr handlegg sínum og fleygði honum í Patrek. Flaug atgeirinn í gegnum auga Patreks og stóð aftan úr hnakka. Mælti þá Patrekur: „Atgeir þessi hefur ávallt verið sjáaldur augna minna og er hann það enn, en núna í nýrri merkingu." Var þá Patreki öllum lokið.
Arnmundur bjó einsamall í Vinaskógi í hálfa tylft vikna, en þá dró blóðeitrun er hann fékk í sárið á vinstri handlegg hann til dauða. Mælti Arnmundur svo rétt áður en yfir lauk: „Nú flýgur mér í hug ferskeytla sem lýsir vel hvernig mér er innanbrjósts þessa stundina, og vona ég þau síðustu orð mín verði lengi í minnum höfð." Þar með lést Arnmundur Api.
3. kafli
Svona endar sagan um vinina þrjá í Vinaskógi. Allir lifðu hamingjusamir til æviloka.
Þriðjudagurinn 29. janúar 2008, kl. 22:34
Gunni
Hmmm, hvernig er vitað hvað Arnmundur sagði áður en hann dó ef að hann dó einsamall? Er þetta einhver uppspuni bara? Maður fer þá að velta því fyrir sér hvort það leynist einhver fleiri ósannindi þarna.
Miðvikudagurinn 30. janúar 2008, kl. 13:26
Bynni
Já, ég sé að Haffi býr yfir miklum hæfileikum þegar kemur að ritun Vinaskógalendinga sögum (Friendwood sagas).
Miðvikudagurinn 30. janúar 2008, kl. 21:48
Haffi
Það er greinilegt að lesendur hafa tekið við sér. Tvær athugasemdir á einum degi! Úff!
Fimmtudagurinn 31. janúar 2008, kl. 09:42
Hlynur
Ef Arnmundur deyr í skógi þegar enginn heyrir til, blaðrar hann þá í raun og veru?
Fimmtudagurinn 31. janúar 2008, kl. 14:52
Haffi
Þetta er samt ekki aðalatriðið, eigum við ekki að ræða söguna og möguleg áhrif hennar á íslenska bókmenntasögu?
Mánudagurinn 4. febrúar 2008, kl. 23:26
Bynni
Jú, mér finnst sagan vera skemmtileg skírskotun í menningararfleið okkar Íslendinga, ég geng jafnvel svo langt að halda því fram að þessi saga marki nýtt upphaf í bókmenntasögu landans.
Þriðjudagurinn 5. febrúar 2008, kl. 19:44
Oggi
Jahá, ég var búinn að gera tvær heiðarlegar tilraunir til að lesa söguna, án árangurs. En nú þegar ég ætlaði að fara níðast á henni ákvað ég að láta mig hafa það að lesa í gegnum hana til að geta skotið markvisst á hana, og viti menn ég hafði að lesa alla söguna!
En eftir lesturinn hef ég það bara ekki í mér að skjóta á hana því mér fannst hún bara nokkuð fyndin og góð. Einstaka atriði sem mætti huga betur að en þar sem þetta er fyrsta sagan þá gætu þessi atriði verið ákveðinn stíll og því læt ég það vera og óska höfundi til hamingju með ágætis gamansögu með skírskotum í Íslendingasögurnar.
Fimmtudagurinn 7. febrúar 2008, kl. 12:55
