Þetta er
Þetta er nú meiri vitleysan.
Mörg andsvör (2) Fimmtudagurinn 12. janúar 2006
Ég gat
Ég gat loksins fundið leið til að skrifa á þessa síðu, og það án þess að flúffa klangið eins og Bynni lagði til.
Eins og sumir vita þá var ég í Bandaríkjunum yfir jólin og áramótin, en það var fyrsta skiptið á ævinni sem ég fór út úr Evrópu! Þar komst ég að því að Bandaríkjamenn kunna ýmislegt í sambandi við mat og þjónustu. Allt afgreiðslufólk þarna er alveg ótrúlega kurteist, sama hvort það sé að vonast eftir þjórfé eða ekki. Við Íslendingar gætum lært ýmislegt af þeim á þessu sviði. Maður sér það svo oft hérna heima að afgreiðslufólkið er pirrað á viðskiptavininum og jafnvel dónalegt. Það þyrftu eiginlega að vera til svona námskeið fyrir afgreiðslufólk.
Mörgum finnst þó ekkert þægilegra að hafa fólkið svona smeðjulegt, eins og það á til að vera í Bandaríkjunum, t.d. þegar maður kemur inn í búð þá segir alltaf einhver: „Hi, how are you today!“ en hlustar svo ekkert á svarið því þetta er bara vani.
Við fórum á einn stað sem kallast Friendly's, og þið getið ímyndað ykkur viðmótið þar. Þegar við gengum inn kallar einn maður, greinilega yfirmaður, úr eldhúsinu: „Hi there, welcome to Friendly's! How are y'all doing tonight!“ Svo fáum við borð og þá kemur til okkar lúðalegur gaur sem segir alveg ótrúlega smeðjulegri röddu: „Hi there, my name is Ron and I will be serving you tonight. How are you doing?“ Röddin var næstum skjálfandi, eins og hann væri að tala við skapstyggt naut sem gæti ráðist á hann á hverri stundu. Það er e.t.v. best að finna hinn gullna meðalveg í þessum efnum eins og svo mörgum öðrum. Ég fæ enn martraðir þar sem það er eins Ron standi við hliðina á mér og segi Hi there...
Ég sá bút úr þætti í gær á Sirkus sem kallast Splash. Þar sá ég að Keflvíkingar eru hálfvitar (við vissum það svosem alveg) og að fólk þarf ekki að vera að hneykslast á því sem Quentin Tarantino sagði um íslenskt kvenfólk, því það virðist bara vera til nokkuð stór hópur af því sem hegðar sér svona. Þarna voru útúrdrukknar stelpur á nærfötunum og sumar að sýna á sér brjóstin eða g-strenginn o.s.frv. og ég sá bara 10 mínútna bút! Er ekki í lagi með fólk! Ég býst við því að þetta verði tekið af dagskrá fljótlega, það á örugglega eftir að rigna inn kvörtunum á Sirkus og svo eru þessir þáttastjórnendur reyndar alveg glataðir. Maður fer stundum að pæla í því hvað er í gangi í bæjum eins og Selfossi og Keflavík, ég meina, sjáið bara liðið sem býr þarna!
Mörg andsvör (14) Mánudagurinn 16. janúar 2006
Sá skemmtileg
Sá skemmtileg nöfn í þætti um daginn, til dæmis Línus Gauti og Ævar Eiður. Er búinn að reyna að finna fleiri svona nöfn en datt ekkert í hug nema Hreinn Sokkur, og Sokkur er ekki einu sinni löglegt (það ætti reyndar að vera það, enda fallegt nafn). Einnig datt mér í hug Eiríkur Jökull (sem er bara sniðugt þegar einhver segist ætla að fara til
Eiríks Jökuls). Til viðbótar þá er Hreinn Sveinn auðvitað þekkt og Bolli Ketilsson líka, en ég er samt viss um að það eru til fleiri! Ég hvet lesendur til að bera sínar hugmyndir á borð fyrir okkur hin.
Mörg andsvör (10) Laugardagurinn 28. janúar 2006
Prímus
Ég er loksins búinn að finna nafn á nýju bandýkylfuna mína. Hún mun heita Prímus, og er nafnið tekið úr latínu, sbr.
primus inter pares, en það þýðir, eins og flestir vita, „fremstur á meðal jafningja“.
Prímus vivat, crescat floreat! (Prímus lifi, dafni og blómstri!)
Mörg andsvör (3) Laugardagurinn 4. febrúar 2006
Ekki er
Ekki er öll vitleysan eins. Ég og Gunni fórum í 10 km hlaup síðasta fimmtudag, stuttu eftir bandýæfingu í HÍ. Það var vont veður, kalt, niðamyrkur og maður var enn nokkuð þreyttur eftir bandýið. Við létum okkur þó hafa þetta og við kláruðum á svipuðum tíma eða ca. klukkutíma. Ég var reyndar að pæla í því að hætta bara eftir tvo kílómetra þar sem annar fóturinn logaði hreinlega vegna beinhimnubólgu, en það minnkaði svo þegar ég var kominn ca. sex km og ég gat því klárað.
Ég skokkaði alla leiðina, þ.e. ég þurfti ekkert að stoppa til að hvíla mig, en ég þurfti þó að hægja eitthvað á mér þegar fóturinn var að drepa mig, og þá tók slatti af fólki fram úr mér, þar á meðal tveir kallar komnir vel yfir fimmtugt. Mér leið ekkert sérstaklega vel með það, en ég geri þó ráð fyrir því að þeir hafi ekki verið nýkomnir af bandýæfingu, þó það sé reyndar engin afsökun. Úrslitin eru ekki enn komin á netið en ég held að ég hafi verið í rétt innan við 100. sæti. Ég er samt mjög stoltur af árangrinum, þar sem ég bætti mig a.m.k. um einhverjar mínútur frá Reykjavíkurmaraþoninu.
Mörg andsvör (3) Laugardagurinn 11. febrúar 2006
Nú eru
Nú eru
úrslitin komin úr Powerade hlaupinu sem ég tók þátt í á fimmtudaginn. Við Gunni náðum í stigasæti í okkar aldursflokki og við
erum með fleiri heildarstig en einn félagi í langhlaupafélagi Reykjavíkur! Samkvæmt þessu er ég 17. besti langhlaupari á landinu í mínum aldursflokki sem er ekki svo slæmt. Þá var tíminn okkar enn betri en við héldum og ég náði að bæta mig um 10 mínútur frá Reykjavíkurmaraþoninu, þrátt fyrir að hafa verið á bandýæfingu rétt áður. Það má þó benda á að það var maður fæddur 1937 nokkrum mínútum á undan mér, þ.e. hann verður sjötugur á næsta ári! Ég hef því enn eitthvað svigrúm til að bæta mig...
Mörg andsvör (7) Miðvikudagurinn 15. febrúar 2006
Áunnin veiki?
Ég var í eurovision teiti á laugardaginn eins og margir aðrir, sem er ekki í frásögur færandi nema að því leyti að ég virðist hafa nælt mér í einhverja flensu í leiðinni. Ég drakk eitthvað áfengi, fór niður í bæ og aftur heim, en svo vaknaði ég morguninn eftir við það að mér var mjög illt í maganum og bara handónýtur yfirhöfuð. Ég hef sterkan grun um að áfengið hafi haft eitthvað með þetta að gera þannig að ég hef svarið þess eið að áfengi fari ekki aftur inn fyrir mínar varir
næstu dagana.
Mörg andsvör (5) Mánudagurinn 20. febrúar 2006
Er það
Er það mögulegt að
Jón Indíafari sé fyrirmynd fornleifafræðingsins Indiana Jones úr kvikmyndunum frægu? Ég hef stundum verið að pæla í þessu en þetta gæti auðvitað verið tilviljun, en a.m.k. eru nöfnin skuggalega lík og þeir ferðuðust báðir um allan heim...
Mörg andsvör (2) Mánudagurinn 20. febrúar 2006
The Winds of Worthbury
Ég hef ákveðið að birta hér smásögu sem við Gunni skrifuðum árið 2000. Hugmyndin kviknaði eftir að ég hafði lesið
The Importance of Being Earnest í ensku í MH. Mér finnst þessi saga ennþá nokkuð fyndin, og ég brosti lítið eitt þegar ég las hana aftur, enda langt síðan ég sá hana síðast. Ég ætlaði mér fyrst að birta hana í pörtum, en ákvað svo að birta hana alla í einu þar sem það hefði litið hálf bjánalega út ef fyrsti hluti sögunnar hefði verið fyrir neðan hina, þar sem póstarnir birtast hérna í öfugri krónólógískri röð. Seinna mun ég svo birta aðra smásögu sem við skrifuðum reyndar eitthvað á undan þessari, og er hún skrifuð á hinu ástkæra ylhýra.
The Winds of Wortburyby myself and Gunnar KristinssonIt is a lovely day at the Auxbury mansion. Sir Gurthington Auxbury is sitting in the living room and drinking a cup of tea. James, his waiter, comes in.James: Is there anything you need, sir?
Gurthington: Yes indeed, James. You could make some of those delicious cucumber sandwiches for me. I´m so hungry that I could eat a horse.
James: Certainly, sir.
Sir Gurthington continues drinking his tea. After a while, the doorbell sounds and James comes in.James: Miss Cecily Fairfart and her mother, Isabella Worthbury.
Gurthington: Oh, what a splendid surprise! Please invite them to join me, and pour them a cup of tea.
James: Certainly, sir.
Miss Fairfart and her mother sit down in the living room. Isabella farts.Cecily: Oh dear, oh dear. I think you just farted, mother.
Isabella: Oh, yes. The doctor says it cleanses my bowels. You know that the doctor is always right.
Cecily: Oh, of course. How peculiar of me. One´s bowels should always be as clean as one´s bedroom.
Isabella: That´s true, but the bedroom never farts to cleanse itself!
Cecily: Har, har, har! It is good to know that you haven´t lost your sense of humour!
Gurthington: Har, har, har!
Isabella: Har, har, har!
Gurthington: Well, we had quite a laugh there!
Cecily: Oh, we certainly did have quite a laugh! But that was not the intention of us coming here.
Suddenly James arrives.James: The cucumber sandwiches you asked for are ready, sir.
Gurthington: Oh, that is absolutely marvellous, James! Please put them here on the table.
James: Certainly, sir.
Gurthington: Can I offer you a cucumber sandwich?
Cecily: Oh, just one, sir. I´m trying not to eat too much. The doctor says that might be the reason why I am so fat.
Gurthington: Well, you know what they say. A cucumber in need is a cucumber indeed.
All of a sudden there is a knock on the door.James: There is a doorbell you know, Inspector Holmes.
Holmes: I´m terribly sorry my fellow man. Come Watson, you seem to have turned the map upside down again.
Watson: Oh, silly me.
Inspector Holmes and Dr. Watson trot gaily towards their carriage.Gurthington: Well that was certainly entertaining. Now tell me mrs. Worthbury, what exactly is the purpose of your visit?
Isabella: Oh, what was the purpose? Oh, yes, how could I forget. My husband has had the uncommon misfortune of being murdered.
Gurthington: That is a terrible thing to hear, Mrs. Worthbury. Now, would you like another cup of tea?
Isabella: Yes, please.
Gurthington: James! Could you pour the ladies another cup of tea?
James: With pleasure, sir.
Gurthington: Now, please inform me of how it happened.
Isabella: As you well know, lately I´ve been farting like there´s no tomorrow and yesterday morning I went to see the doctor about it. When I got back from the doctor I saw to my amazement that my house was on fire and my husband had been burnt to a crisp inside.
Gurthington: I see, but why do you think he was murdered?
Isabella: Well since so many people wanted the poor bastard dead I really can´t see why not.
Cecily: Being scottish is hardly reason enough for murder.
Gurthington: That´s reason enough for me. Any person who eats the heart and liver of a sheep boiled in its own stomach should be shot on sight.
Mrs. Worthbury farts with tremendous force.Isabella: I´m terribly sorry about that but it does keep me healthy you know.
Gurthington: Har, har, har, quite all right my dear Isabella. I think I have gotten used to the smell by now although I think it might be safer if James opened the window, so we don´t pass out.
Cecily: For the love of God, mother, you must stop farting. You are making my head spin.
Isabella: I can´t help it, dear. It´s what the doctor recommended. Excuse me, but I think the laxatives are beginning to have their desired effect.
Mrs. Worthbury stands up and excuses herself from the table.The doorbell sounds and James steps into the living room a while later.James: Mr. Snoringham has arrived, sir.
Gurthington: Oh, pray let him in.
Mr. Snoringham: For heavens sake, what is that awful smell?
Gurthington: It is only the smell of Mrs. Worthbury´s fart. Do not worry, though. You will get used to it.
Mrs. Worthbury steps back into the room.Mr. Snoringham: As a member of the Royal Health Department I must ask you to cease at once, Mrs. Worthbury.
Isabella: But my doctor said I should keep my bowels clean at all cost.
Mr. Snoringham: Well, that is up to you then. But I heard that your husband might have been murdered.
Gurthington: You heard right. Mr. Worthbury´s been murdered.
Cecily: It seems that someone set the house on fire in order to burn him alive.
Mr. Snoringham: That reminds me, did you see the cricket game last night? It was quite amusing, those Irish bastards didn´t stand a chance.
Isabella: I think cricket is such a cruel and barbaric sport.
Gurthington: How can you say that about our nation´s pride and joy? I think cricket is such a noble and elegant sport where stout athletes of all sizes compete in a game of strategy and sportsmanship.
Mr. Snoringham: I couldn´t agree with you more, Mr. Auxbury. I say, shouldn´t we go examine the ruins of the Worthbury mansion? Who knows, we might find a clue?
Cecily: Shouldn´t we just let the police handle this?
Gurthington: The police? They couldn´t tell the difference between a clue and a rat´s arse. I say we solve this case by ourselves.
Isabella: I absolutely agree with you, Mr. Auxbury. Let us go there after a cup of tea.
They all drink a cup of tea and then go to the Worthbury mansion in Gurthington´s carriage.Gurthington: Well, we are finally here. By the looks of it, I´d say your husband died in a terrible way. I can only imagine how he ran around like a headless hen with his hair all burnt off and his skin as red as a bull´s prick during mating season.
Isabella: Yes, I can picture it. Kelts are unbelievably flammable, you know.
Mr. Snoringham: Im going to search the ruins now. Maybe there are some tea bags that can be salvaged.
Isabella: Look, heres where the body was found!
Mr. Snoringham: Look, here are some teabags! Theyre ruined! Oh, the pain, the horror, the agony, the unspeakable injustice of it all!
Cecily: There, there, Mr. Snoringham. You can have a cup of tea when were back at Mr. Auxbury´s mansion.
Mr. Snoringham wipes the tears from his face. With his hope renewed he continues searching for clues.Cecily: The weather is lovely today, isnt it?
Gurthington: Yes, the sun is shining, the sky is clear, the birds are singing, and the smell of the flowe......What on earth is that smell?
Isabella: Oh, that must be my fault, I just farted.
Mr. Snoringham: My God, you fart like a prize horse, Mrs. Worthington!
Miss Cecily draws up a cigarette and prepares to light it.Gurthington: No, dont!
As soon as Miss Cecily lights the cigarette, the air ignites and she catches on fire. She starts running around like a clown with an enema.Mr. Snoringham: Quick, somebody give that woman a cup of tea!
Gurthington: She needs water, you twit!
Cecily keeps on running in circles.Mr. Snoringham: Tea would do exactly the same as water!
Gurthington: I know that, but where are you going to find two gallons of tea in this wretched place? Besides, tea is burning hot!
Cecily drops to the ground.Mr. Snoringham: Tea has always worked for me.
Gurthington: Then pour the poor woman some tea, you halfwit!
Isabella: Tea will do her no good now! She´s dead, you know!
Gurthington: Are you thinking what I am thinking?
Mr. Snoringham: Yes, but I already told you the teabags are ruined!
Gurthington: No, I was thinking that maybe Mr. Worthbury had the same grim fate. You see, he always used to have a cup of tea in the afternoon, the same time Mrs. Worthbury was at the doctors yesterday. He used the gas stove and since the whole house was full of Mrs. Worthbury´s fart, which was so crudely demonstrated earlier is extremely flammable, he set the house and himself on fire by turning it on.
Isabella: So you are saying that I killed my whole family by farting?
Gurthington: Yes, Im afraid so.
Isabella: Well, I have now realized that cleansing one´s bowels does seem to have its price.
Mörg andsvör (6) Mánudagurinn 27. febrúar 2006
Hér er
Hér er smá trikk fyrir þá sem vilja ná sér í ókeypis mp3 lög á einfaldan hátt:
þið setjið þessa línu í
Google:
-inurl:htm -inurl:html intitle:"index of" mp3 “interpol" "obstacle 1"og svo getið þið skipt út interpol fyrir nafn hljómsveitar og obstacle 1 fyrir nafn lags.
Mörg andsvör (4) Laugardagurinn 4. mars 2006
Hér eru
Hér eru nokkur sniðug forrit fyrir Windows lúða:
XP PowerToys: Þetta eru tól frá Microsoft sem þeir láta ekki fylgja með stýrikerfinu, en geta gert það aðeins skárra. Mæli sérstaklega með
Virtual Desktop Manager en með því tóli sem er aðeins rétt rúmlega 500kb er hægt að hafa fjóra skjái á einum skjá, þ.e. það er hægt að hafa til dæmis vafra á einum skjá, tónlist og msn á öðrum o.s.frv. Þá er farið á milli skjánna með því að ýta á windows hnappinn og tölurnar 1-4. Einnig er hægt að hafa sér bakgrunn á hverjum skjá. Einnig hægt að fá
open source lausn sem ég hef ekki prófað en gæti verið mjög góð. Þeir sem fíla viðmótið í vöfrum eins og Opera og Firefox munu elska þetta en þeir sem nota ennþá gamla IE og finnst hann góður ættu ekki að prófa þetta.
Svo er komin ný útgáfa af langbesta forritinu frá Microsoft, eða Paint. Þessi nýja útgáfa heitir
Paint.NET og á víst að vera mikil framför (afturför?) frá gamla forritinu. Gæti verið sniðugt að prófa það.
Mörg andsvör (6) Mánudagurinn 6. mars 2006
Þetta er
Þetta er svolítið skemmtileg frétt um það að á
Google Earth sé mynd af brennandi skipi rétt norðvestan við Ísland. Það er a.m.k. merkileg tilviljun að myndin hafi akkúrat verið tekin á þessu tímabili.
Mörg andsvör (13) Laugardagurinn 11. mars 2006
Bara ef dýr gætu talað
Þar sem fólk hefur verið að kvarta yfir því að það sé ekkert að gerast hér og þrátt fyrir að Gummi hafi komið mér til varnar, þá hef ég ákveðið að birta seinni smásöguna eftir okkur Gunna.
Bara ef dýr gætu talaðeftir
Undirritaðan
og
Gunnar Gils KristinssonÞegar ég vaknaði þennan morgun hafði rafmagnið slegið út. Ég steig fram úr og fann ég sjónvarpsfjarstýringuna sem ég var að leita að í gærkvöldi. Hún var undir fætinum á mér, mölbrotin. Ég bölvaði íslensku stjórnkerfi, þjóðkirkjunni og hálfvitunum sem flytja inn Philips. Ég ákvað að fara fram. Á því augnabliki, milli þess sem ég negldi hausnum í hurðina og öskraði, „andskotinn!“ uppgötvaði ég mér til mikillar undrunar að dyrnar voru í raun og veru lokaðar. Ég hélt áfram að bölva íslenska flokkakerfinu. Eftir að hafa tekið nokkrar verkjatöflur sem er venjulegur skammtur á morgnana fyrir mig fór ég inn í eldhús og sá að kókópöffsið var búið.
En svona hefur þetta verið alla mína ævi. Þegar ég var sjö ára gamall varð ég fyrir eldingu á Arnarhóli, sumir sögðu að það hefði verið vegna þess að málmplatan í hausnum á mér hefði virkað sem eldingavari en ég kalla það bara óheppni. Ef þú ert einn af þeim sem finnst þetta eitthvað fyndið þá finnst þér kannski líka fyndið að ég er einn af örfáum Íslendingum sem hefur fengið skalla aðeins sjö ára að aldri. Ég man enn þann dag í dag mjög skýrt og greinilega hvað hún móðir mín var vön að segja áður en ég fór í skólann:
„Ekki gleyma hártoppnum þínum, Böðvar elskan, það er kalt úti.“
Flestar mömmur hefðu minnst á húfu eða kannski vettlinga en, nei, hún þurfti að minna mig á það dag eftir dag að ég væri með skallablett á hausnum.
En aftur að sögu minni. Ég ákvað að gera mér glaðan dag og fara í húsdýragarðinn því ég hafði fengið fregnir af því að feitasta naut landsins væri þar til sýningar. Þegar ég kom þangað og var að ganga fram hjá fuglunum heyrði ég blíða rödd sem beindi orðum sínum að mér og sagði:
„Að neyta fíkniefna er eins og að dansa hringdans við rollu, þú veist aldrei hvar þú endar.“
„Ha,“ sagði ég og sneri mér við, „varstu að tala við mig?“
Ég sá engan, en þá heyrði ég sömu röddina segja:
„Við hringborð dauðans borðar enginn slátur.“
„Hver sagði þetta?“ sagði ég.
Ég hélt ég væri byrjaður að heyra raddir. Voru raddirnar komnar aftur. Nei, það gat ekki verið. Dr. Lebenzraum sagði að þær mundu ekki vitja mín aftur.
„Hérna niðri.“
Ég leit niður og sá þessi augu sem störðu á mig, svo ákveðin en samt svo saklaus, aldrei á ævi minni hef ég séð svona magnaða veru, þarna stóð hún, öndin sem átti eftir að breyta lífi mínu.
„Losaðu mig úr prísund þessari, Böðvar Hlöðversson, og ég mun sýna þér hvernig hægt er að gefa lífinu tilgang,“ sagði hún svo við mig.
Ég tók hana í faðm mér og hljóp út úr garðinum án þess að kveðja kóng eða prest og skeytti engu um hvað húsdýragarðsverðirnir sögðu við mig því ég vissi að örlögin hefðu fært okkur saman og ég vissi að með henni átti ég að vera.
Í strætisvagninum á leiðinni heim sagði hún mér að hún væri Véfréttin í Delfí endurholdguð og hefði verið sett aftur á þessa jörð til þess að leiða mannkynið í gegnum hremmingar nútímasamfélags. Hún sagði mér að fara út úr strætisvagninum við Lækjartorg, standa á miðju torginu, taka af mér hártoppinn, kasta honum frá mér og segja hátt og skýrt:
„Ég hef kastað af mér mínum innri hömlum og bældar hvatir mínar munu leika lausum hala í mínum dýpstu hugarfylgsnum og ég hvet ykkur til að gera slíkt hið sama.“
Fólkið á torginu virtist hunsa skilaboð mín, hunsa sannleikann.
„Skilningur er eins og þríeggjað sverð, eitthvað sem þegnar nútímasamfélags þekkja ekki,“ sagði öndin.
Ég fór burtu frá torginu, með harm í hjarta vegna þess að mannkynið skilur ekki tilgang sinn á jörðinni.
Næst sagði hún mér að ég skyldi fara í Kringluna því þar væri æska landsins.
„Æskan er fræ lífsblómsins og því ber að sá í réttan jarðveg,“ sagði hún og benti mér á nokkra unglinga sem sötruðu kók og römbuðu á barmi eyðileggingar. Ég gekk upp að þeim og sagði:
„Þið eruð æska landsins og ég vil að þið kastið frá ykkur kókdósunum og gangið hinn gullna veg til betra lífs.“
Það kom nokkurt hik á þá en eftir skamma stund stóð einn þeirra upp og sagði:
„Ertu eitthvað skrýtinn, maður!“ og gaf mér gott högg í magann.
Ég sá að æska landsins var jafnblind og forverar hennar og fór mína leið út úr Kringlunni.
Þar næst sagði öndin mér að ég ætti að fara á skrifstofu Friðar 2000 og bjóða þjónustu mína sem trúboði friðar og umburðarlyndis í heiminum því Ástþór Magnússon væri ein af fáum manneskjum sem hefðu uppgötvað tilgang sinn á jörðinni. Viss um réttmæti erindagjörðar minnar strunsaði ég inn á skrifstofu Ástþórs og sagði:
„Ástþór, ég hef uppgötvað tilgang minn á þessari jörð og ég er reiðubúinn að gangast þér á hönd sem hermaður friðar og standa við hlið þér í baráttunni við ófriðaröflin.“
Ástþór leit á mig með undrunaraugum og sagði:
„Hver ert þú og hvað ertu að gera með þessa önd í fanginu?“
Þetta voru ekki þau viðbrögð sem ég bjóst við frá konungi friðar svo ég ráðfærði mig við öndina.
„Kanínan og hérinn gegna ólíkum tilgangi en samt hafa þau sama skaparann,“ sagði Véfréttin í Delfí.
„Því talar þú við öndina?“ sagði Ástþór.
„Sérðu ekki að hér er Véfréttin í Delfí endurholdguð?“ sagði ég hneykslaður á fávisku talsmanns friðar.
„Nú er nóg komið, þú ert ekki heill á geði,“ sagði Ástþór er hann kallaði á öryggisgæsluna.
Þá sá ég að ég var ekki velkominn í húsi friðar og meistarinn hafði afneitað mér. Í þann mund, sem ég var að fara að yfirgefa bygginguna, var þrifið í hnakkadrambið á mér, það var einn af öryggisvörðum Ástþórs. Mér var hent inn í sjúkrabíl og þegar ég lá þar í spennitreyjunni rann það upp fyrir mér að endur væru ekki því skyni gæddar að geta sagt hug sinn og talað.
„Þannig endaði ég hér á Kópavogshæli, læknir. Ég get ekkert gert að því að hafa fengið eldingu í hausinn þegar ég var lítill.“
Mörg andsvör (9) Laugardagurinn 25. mars 2006
